بی‌پروا

سفر اخیر و ۲۵ ساعته رئیس جمهوری اسلامی ایران، آقای دکتر محمود احمدی نژاد به رم، همان‌گونه که خود ایشان تاکید کردند بسیار پربار و پرسروصدا بود.
اولین دستاورد و شاید مهم‌ترین آن به گفته یکی از روزنامه‌های پرتیراژ ایتالیا «سیلی محکمی» بود که دولت‌مردان و مردم عادی ایتالیا به گوش رئیس جمهوری اسلامی ایران زدند.
رهبر کلیسای کاتولیک و نخست‌وزیر و رئیس‌جمهور ایتالیا را که کنار بگذاریم، هیچ شخصیت سیاسی، هیچ قانون‌گذار ایتالیایی، به جز آقای روبرتو فیوره که رهبر نئونازیست هاست و کرسی‌ای در پارلمان اروپا دارد، حاضر نشدند با آقای دکتر احمدی‌نژاد و هیچکدام از همراهانش ملاقات کنند.

بسیاری از افرادی که سفیر برکنار شده جمهوری اسلامی ایران، آقای ابولفضل زهره‌وند با آنها تماس برقرار کرده و خواسته بود تا آنها حداقل در راهروهای سازمان جهانی خواروبار و کشاورزی، به طور اتفاقی هم که شده، با محمود احمدی‌نژاد ملاقات داشته باشند و دست او را بفشارند نیز تن به این خواست نماینده دولت تهران ندادند؛ درحالیکه در شب آن روزی که رم میزبان احمدی‌نژاد بود، در میدان شهرداری گرد آمدند تا یکی پس از دیگری در مقابل میکروفون قرار گیرند و سیاست‌های دولت آقای دکتر و اظهارات آقای دکتر را به باد انتقاد گیرند و بسیاری نیز سخنرانی‌شان را با جملاتی از قبیل «رم حاضر به پذیرش شما نیست» و یا «احمدی‌نژاد به خانه‌ات بازگرد» تمام کردند.

دست‌آورد دیگر این سفر عدم حضور مقام‌های سرشناس جامعه اقتصادی و تجاری ایتالیا در میهمانی باشکوه سفارت جمهوری اسلامی ایران در هتل هیلتون رم بود. در میان یکصد و پنجاه نفر صاحبان صنایع و سرمایه‌گذاران ایتالیایی که برای گدایی قراردادی به هیلتون رفته بودند یک نام شناخته‌شده به چشم نمی‌خورد و از حضار نیز هرکس مجلس را ترک می‌کرد از خجالت حاضر نبود در مقابل دوربین‌ شبکه‌های تلویزیونی ظاهر شود و اگر با خبرنگاری صحبت می‌کرد، وقتش را صرف توجیه حضورش می‌کرد.

شبکه‌های تلویزیون دولتی ایتالیا مصاحبه‌های یکی دو دقیقه‌ای با آقای دکتر انجام دادند. در شبکه‌ی یک تلویزیون دولتی، که پربیننده‌ترین شبکه تلویزیونی ایتالیاست، فرصتی که در اختیار نویسنده این وبلاگ برای ابراز نظر در مورد صحبت‌های احمدی‌نژاد گذارده شد به مراتب بیش از کل مصاحبه پخش شده بود.

دستاورد دیگر این سفر «پیروزمند» و «موفق» دادن جایزه دفاع از آزادی مطبوعات ایتالیا به این حقیر بود. اگر همراهان رئیس جمهور در همکاری با برخی از مسئولین فاسد و رشوه‌گیر سازمان جهانی خواروبار کشاورزی مانع از ورود من به ساختمان این نهاد در ساعات حضور احمدی‌نژاد نمی‌شدند، احتمالا این جایزه را سال‌ها بعد به من می‌دادند و یا هرگز نمی‌دادند و هرگز بیش از ۲۹۰ روزنامه، مجله، رادیو و تلویزیون با نویسنده این وبلاگ گفتگو و مصاحبه نمی‌کردند.

دستاورد دیگر این سفر مطرح شدن پیشنهاد نامگذاری خیابانی در حوالی مقر سفارت جمهوری اسلامی ایران در رم به نام ۱۸ تیر در بزرگداشت مبارزات دموکراتیک دانشجویان ایرانی است. طرحی که از همان ابتدا نظر موافق شهردار رم، جانی آلمانو را جلب کرد و هم‌اکنون در روند تهیه مقدمات قانونی برای به رای‌گذاردن در شورای شهر است. شورای شهری که تصمیم گرفت همزمان با حضور دکتر محمود احمدی‌نژاد به مدت ۱۵ دقیقه نورپردازی‌ بناهای تاریخی و باستانی این شهر چند هزارساله را در اعتراض به حضور رئیس جمهوری اسلامی ایران در رم قطع کند و شهر را به علامت عزا به تاریکی بسپارد.

سخنگویان دولت و حامیان احمدی‌نژاد، سفر ۲۵ ساعته او به رم را موفقیتی چشمگیر می‌خوانند و من هم در اینکه این سفر موفق بود با آنها هم‌صدا هستم، ولی با این تفاوت که این سفر را موفقیتی چشمگیر برای کسانی می‌دانم که از مدت‌ها پیش حساب خود را از احمدی‌نژاد و جمهوری اسلامی ایران جدا کرده‌اند. اگر احمدی‌نژاد به پایتخت‌های دیگر جهان متمدن سفر کند و هربار با این چنین استقبالی روبرو شود، آن‌زمان می‌توان به آینده با امید بیشتری نگریست.